Kapucyni

ZAKON BRACI MNIEJSZYCH KAPUCYNÓW ORDUM FRATRUM MINORUM CAPUCINORUM (OFMCap.)

Zakon Braci Mniejszych KapucynowZakon Kapucynów jest częścią rodziny zakonów franciszkańskich. Powstał na mocy wydanego przez papieża Klemensa VII w 1528 r. breve „Exponi nobis”, w którym pozwolił on kilku braciom z zakonu franciszkanów obserwantów na odłączenie się od dotychczasowej rodziny zakonnej i prowadzenie życia eremickiego oraz noszenie brody i habitu ze spiczastym kapturem.

Pięć wieków temu na ulicach włoskich wiosek pojawili się dziwni ludzie – długie brody, szorstkie, grube habity przewiązane powrozem. Na głowach wielkie kaptury. Mieszkali w jakiś lepiankach z błota i wikliny. Chcieli radykalnie żyć Ewangelią kierując się Regułą Świętego Ojca Franciszka. Bez żadnych wyjaśnień. Dzieci postanowiły nazwać owo zjawisko. – Capuccini! – w ten sposób ochrzciły nowonarodzona gałąź Zakonu Świętego Franciszka.
W pierwszej fazie rozwoju zakonu, bracia prowadzili życie pustelnicze. Oddawali się kontemplacji – minimum dwie godziny dziennie (dla mniej wytrwałych), jak określają pierwsze Konstytucje Zakonu. Mieszkali w pustelniach i małych klasztorach pobudowanych na obrzeżach miast i wiosek we wschodnich Włoszech. Nie podejmowali wtedy żadnych działań duszpasterskich. Jednak Duch wieje tam, gdzie chce – nie takie było powołanie Braci Mniejszych Kapucynów. W Księstwie Camerino wybuchła śmiertelna zaraza. Bracia, posłuszni Ewangelii, opuścili swoje pustelnie i zaczęli z narażeniem życia opiekować się zarażonymi. Tu rozpoczął się kształtować nowy rys duchowości kapucyńskiej – apostolat wśród wszystkich ludzi, szczególnie zaś wśród najuboższych.

Kapucyni w Polsce
Do Polski sprowadził kapucynów król Jan III Sobieski w 1681 roku, fundując im klasztor w Warszawie. Zakon zrazu powoli przyjmował się w Polsce: początkowo byli to Włosi i Czesi, a polonizacja polskich klasztorów nastąpiła dopiero w XIX wieku. Spowodowało to, że kapucyni szybko zrośli się ze społeczeństwem polskim i byli obecni we wszystkich ważniejszych wydarzeniach polskich dziejów: kapelanami powstania styczniowego w 1863 roku byli ojcowie Agrypin Konarski i Maksym Tarejwo, straceni przez wojska carskie, pierwszy na stokach Cytadeli Warszawskiej, drugi w Koninie; kapelanem Pierwszej Brygady Legionów Polskich Józefa Piłsudskiego był ojciec Kosma Lenczowski; kapucyni wraz z polskimi osadnikami w 1945 roku udali się na Ziemie Zachodnie i Północne, budując tam zręby polskiego duszpasterstwa.

Kapucyni w Orchówku
Pierwsi Bracia Kapucyni przybyli do Orchówka na zaproszenie ówczesnego bpa podlaskiego Ignacego Świrskiego. Warszawska Prowincja Kapucynów objęła kościół i duszpasterstwo parafialne: dekretem z 6 VIII 1947 bp Świrski przekazał naszemu zakonowi kościół, a objęcie nowej placówki nastąpiło 24 VIII 1947. Zakonnicy początkowo zamieszkali w drewnianej plebanii, a w latach 1982-1983 staraniem gwardiana o. Tomasza Nitkiewicza został zbudowany jednoskrzydłowy murowany klasztor, przylegający z lewej strony do kościoła, wzorowany na dawnym klasztorze augustianów (odbudowa starego klasztoru w dawnym miejscu była niemożliwa z powodu zmiany koryta Bugu).

Przełożeni (gwardiani) i Proboszczowie parafii:
Albin Szymański 1947 – 1970
Wiesław Sujak 1970 – 1976
Jan Bosko Karwowski 1976 – 1979
Tomasz Nitkiewicz 1979 – 1986
Antoni Kawka 1986 – 1991
Bogusław Rosochacki 1991 – 1994
Jan Jurczak 1994 – 1997
Ryszard Korzeniewski 1997 – 2003
Kazimierz Zych 2003 – 2009
Andrzej Krawczyk 2009 – 2012
Wojciech Gwiazda 2012 -